Tijdens de therapie laat mijn therapeut me zijn billen zien.

Alles veranderde toen hij de angst toegaf die hij tijdens al die ontmoetingen zo zorgvuldig had verborgen: de angst om een zieke man te zijn zonder andere remedie dan eenzaamheid, en de harde angst voor de werkelijkheid. Dat hij seksverslaafd was en dat hij nooit verlichting zou vinden voor al zijn verlangens. Sindsdien had hij gemerkt hoe haar warmte veranderde, hoe haar vragen altijd om hetzelfde onderwerp draaiden en hoe zelfs haar blik somber was. Dus op de dag dat ze zich praktisch aan hem aanbood, wist hij dat zijn genezing nooit zou komen, en dus gaf hij zich, zonder verder te lijden, over aan zijn therapeut.