Mijn Latijnse dienstmeisje mist haar thuis, en ik troost haar.

Nacht na nacht hoorde hij dezelfde kreet; hij wist niet wat hij anders moest doen, want het meisje verstopte zich telkens als hij haar probeerde te helpen; er was geen manier om tot elkaar te komen. Uiteindelijk, na een avondje ontspanning en drankjes, lukte het hem om haar aan het praten te krijgen; het meisje zat te veel thuis; hoewel ze het leuk vond om voor hem te werken, kon ze niet anders dan die troosteloosheid voelen die voortkomt uit het zich vreemd voelen ten opzichte van alles en het missen van de liefde en toewijding van haar familie. Toen hij het probleem eindelijk begreep, kon hij niets anders doen dan haar genegenheid te tonen op de enige manier die hij kende; hij begon haar voorzichtig te strelen om haar niet af te schrikken.