De muziekles eindigt met een vluggertje met de leraar.

De manier waarop het allemaal was begonnen, was even onwaarschijnlijk als geloofwaardig. Ze volgden namelijk elkaars spoor, totdat ze eindelijk een manier vonden om elkaar te zien en te doen wat ze altijd al hadden willen doen. Die avond kwamen ze allebei alleen naar de les. Zij speelde de rol van de strenge en strikte lerares die hem met één blik op het puntje van zijn stoel zette; hij was de kleine leerling die niet wist hoe hij zichzelf binnen moest laten, en elke fout betekende een straf: een paar lichte tikjes en liefkozingen die hem op het puntje van zijn stoel brachten, terwijl hij alleen maar kon denken aan haar bij de taille te pakken en haar de zijne te maken, zoals hij al zo vaak eerder had gedaan.