De bruid krijgt hulp om haar zenuwen voor de bruiloft te kalmeren

Ze vroeg niet om te geloven in wat ze aan het doen was, niet te geloven dat haar grote droom op het punt stond uit te komen; ze bleef maar vragen of er iets was dat alles zou verpesten en haar uit die onmogelijke droom zou wekken. Haar bruidsmeisje hielp haar zo goed als ze kon, maar de wanhoop bereikte een extreem niveau; ze had even rust nodig, en zij, haar enige vriendin, wist heel goed hoe ze dat kon bereiken. Zonder er verder over na te denken ging ze op haar knieën zitten, klaar om te beginnen; ze raakte het kleine knopje aan dat de bruid tussen haar benen verborgen hield en begon er met ongehoord genot aan te zuigen. Elke kreun van de ander dreef haar tot het uiterste.